Ons ‘Wildlife’ lijstje wordt steeds langer, maar beren staan er nog steeds niet op. We zijn al op berenjacht geweest in Sonfjallet en in Töfsingdalen, beide keren zonder geluk. Wouter heeft de moed inmiddels opgegeven. Volgens hem zijn er geen beren in Zweden: ’Gewoon een toeristenlokkertje’. Toch gingen we nog één keer op zoek, ditmaal in Hamra National Park.

Hamra is al in 1909 betiteld als National Park. In die tijd was het gebied nog niet zo bijzonder maar inmiddels is het een van de weinige bosrijke gebieden dat niet is ‘veranderd’ door houtkap. Een mooi voorbeeld van hoe natuur ‘geconserveerd’ blijft door de titel National Park. Naast dit ‘old growth’ bos zijn er veel moerassen en meren in Hamra te vinden.

Het park heeft drie entrees welke allen voorzien zijn van gloednieuwe informatieborden, vuurplaatsen en toiletten. Bij iedere ingang zijn een aantal korte routes uitgezet (1-3 uur). Allemaal mooie, vlakke en gemakkelijke paden, dus helemaal family-proof. De paden lopen door verschillende gedeeltes van het park, het moerassige gebied, het oude bos en de oude (originele) ingang van het National Park. Door het natte terrein en het dichte bos is het erg lastig om zelf een route te lopen waardoor we werden gedwongen de paden te volgen. Een heel andere natuurervaring dan we gewend zijn dus.

Net zoals Töfsingdalen en Sönfjallet heeft Hamra een van de ‘densest bear populaties in Sweden’. We bewandelden alle paden bij de eerste ingang, maar vonden geen spoor van de beren. We besloten ons geluk te beproeven bij de tweede ingang, de hoofdingang van Hamra National Park in 1909.

Het pad door het oude gedeelte van het park is een aanrader. Het loopt door een oud, onaangetast bos. In ’old growth’ bossen groeien bomen op natuurlijke wijze. Allerlei soorten bomen en planten dansen om elkaar heen en bomen kunnen eeuwenoud zijn. Wanneer ze doodgaan vallen ze om, om zo een andere vorm van leven te kunnen voeden. In moderne bossen zijn dode bomen schaars, waardoor het voor sommige planten en dieren moeilijk is om te overleven. Hamra is een toevluchtsoord voor deze soorten, waar de schaarse Oeraluil er een van is.

We kwamen aan het eind van de middag aan bij de oude ingang en begonnen aan de route toen de dieren in het bos actief werden. Het bos heeft iets sprookjes-achtigs over zich waar we stil van werden. We bevonden ons in een oerwoud van mos, gekke planten en omgevallen bomen in Mikado stijl. Bij de ingang liepen we onder de oude ingangspoort door. Met takken zijn letters gevormd, zoals ook vaak te zien is bij de ingang van een zomerkamp. We liepen verder langs (en over) oude bomen en hoorden vogels vrolijk om ons heen kwetteren.

Het pad maakte een bocht en plots stonden we oog in oog met een witte verschijning, de uil zat vlakbij ons in een boom. Toen het ons zag schoot het over ons heen en landde vlakbij ons in een andere boom. Al snel kregen we in de gaten dat de uil aan het jagen was op een eekhoorn. Een bijzondere ontmoeting! We keken een tijdje en vervolgden toen het pad. Binnen een uur waren we terug bij de bus, net voor het donker.

Weer een dier voor ons Wildlife lijstje, maar nog steeds geen spoor van de beer! We bleven volhouden en bewandelden alle paden in het gebied. Op een van de paden vonden we iets wat leek op pootafdrukken van een beer. We volgden zijn spoor een tijdje tot het terrein voor ons te onbegaanbaar werd. Of het echt een beren spoor was zullen we nooit weten. Wouter is er nog altijd van overtuigd dat er geen (wilde) beren in Zweden leven.

Wie o wie heeft er een gezien? We horen graag wanneer en waar!