Het duurt soms een tijdje voor we onze avonturen delen op de website. We beleven zoveel dat het materiaal zich opstapelt. Inmiddels is het dan ook alweer enige weken geleden dat we bezoek kregen. Onze lieve papa’s en mama’s, broer en Kimi de hond kwamen kijken (niet tegelijk) hoe het met ons was. Samen hebben we een tijdje rondgetrokken door het mooie Noorwegen en een paar mooie dingen gezien. Vandaag deel 1: Papa Menno, Mama Hennie en Broer Erik!

Speciaal voor dit hooggeëerde bezoek besloten we een stukje in Noorwegen te dalen. Zoals vele had ook deze vakantie een vooraf bepaalde einddatum en het zou zonde zijn om veel tijd te verliezen met reizen. We ontmoetten elkaar in Stryn, om daar vanuit samen de Nordfjord, een gedeelte van het Sognefjord, te ontdekken.

Jostedalsbreen
Gewapend met wandelschoenen en op Hollandse bodem getrainde beentjes waren de ouders klaar om de Noorse natuur te verkennen. Fjorden en gletsjers stonden onder andere op het lijstje. Op dag 1 besloten we gelijk een item op de lijst te schrappen en bezochten we een uitloop van Jostedalsbreen, de grootste gletsjer op het Europese vaste land. We reden met de auto omhoog naar een parkeerplaats nabij een van de uitmonden. Vanaf daar liep er een kort en vlak, uit stenen/rotsen bestaand wandelpad naar de gletsjer. Wandelen over brokken gladde stenen in de miezer-regen is even anders dan het vlakke asfalt in Hollandia, maar het was de moeite waard. Een prachtige wand van ijs strekte zich voor ons uit. Na een mooi panorama van de gletsjer in ons geheugen te hebben geprent bezochten we een nabijgelegen restaurantje voor een kop koffie en een lekkere wafel.

De volgende dag besloten we een andere uitmond van Jostedalsbreen te bezoeken. Een mooi, stijl en veel drukker  pad leidde ons naar een andere uitmond van dezelfde gletsjer. De route was langer dan de vorige, maar had ook meer bekijks onderweg, zoals een prachte waterval en verschillende potholes, kuilen in stenen die in de IJstijd gevormd zijn door ronddraaiende stukken steen.

Tegen het einde van het pad kwamen bordjes die markeerden in welk jaar het ijs tot daar had gelegen. Een goede herinnering aan de snelheid waarin het ijs smelt. Eenmaal boven kwam Erik, die als Speedy Gonzalez in eigen tempo de berg op was ‘gelopen’, ook weer in zicht. Samen liepen we het laatste stukje langs een helderblauw gletsjermuur naar een hek, die het einde van het pad aangaf. We genoten van een prachtig uitzicht waarna we de dag op de camping afsloten met een lekkere pizza.

Geirangerfjord
De gletsjer konden we afvinken. Tijd voor een waterval! Er zijn er natuurlijk genoeg in Noorwegen, maar een mooie is te vinden bij het Geirangerfjord, genaamd: Storseterfossen Het leuke aan deze waterval is dat je er achterlangs kunt lopen. De tocht er naartoe was weer een graadje moeilijker dan de vorige. Het pad liep omhoog en vroeg nogal wat van de bovenbeentjes. De intensieve wandeling werd echter goedgemaakt door een prachtig uitzicht en een kijkje achter de waterval.

Dalsnibba Viewpoint
Een nieuw uitkijkpunt op de markt (Jazeker, er komen nieuwe bij -althans de weg ernaartoe), is Dalsnibba. Met 1500 meter het hoogste uitkijkpunt in Geiranger dat met de auto ter bereiken is. Na een stijve tocht omhoog heb je een fantastisch uitzicht over het Geirangerfjord. Door het overhellende plateau ben je je ontzettend bewust van de immense diepte onder je, iets waar we allemaal van onder de indruk waren.

Stavkirkje Urnes en Feigumfossen
Een ‘mooi stukje houtwerk’ bezochten we in Urnes, een van de beroemdste stavkirkjes. Het kerkje dateert van 1130-1150 en is opgenomen op de Werelderfgoedlijst van Unesco. We hadden geluk, de jongedame van de kaartverkoop gaf ons een rondleiding en vertelde meer over de geschiedenis, de bouw en de ornamenten van de kerk. We leerden meer over de betekenis van het houtsnijwerk (het gevecht tussen goed en kwaad), de verschillende bouwperiodes (drie in totaal) en de ‘gewoontes’ die men in de kerk had, zoals de verdeling van zitplaatsen tijdens een kerkdienst. Na deze interessante theorieles hielden we een kleine picknick met zelfgesmeerd brood en koffie uit de thermos.

Op de terugweg naar de camping hielden we een stop bij een tweede waterval genaamd Feigumfossen. In 1823 had de kunstschilder Johan Christian Clausen Dahl de waterval al op doek vastgelegd, ter verbazing van de lokale inwoners, die het ding maar een doorn in het oog vonden.

Het pad er naartoe was weer een van een ander kaliber (dan weer over stenen, dan door het bos of door modderpoeltjes én vrij stijl omhoog) en stelde de Hollandse spierkracht goed op de proef. Op eigen tempo liepen we langs een prachtige rivier het pad omhoog. De waterval zelf leek onveranderd met het schilderij van Dahl. Wouter liep op de weg terug op een zelfbedacht blote voetenpad, wat weer een nieuwe dimensie toevoegde aan de wandeltocht.

Op de terugweg kwam het gesprek in de auto op de Big Five van Noorwegen. We reden over een kronkelend, smal weggetje langs het water tot Menno de pap plots stopte. Wildlife langs de kant! Een zeehond lag te zonnen op een steen. Hij behoort misschien niet de grote vijf van het land, maar bijzonder was het niettemin!

Gletsjer-Kanotocht
Na al die wandeltochten lieten we de ouders achter op de camping om eens lekker uit te rusten (en boodschappen te doen, te koken, te wassen..) een welverdiende vrije dag. Wij namen Erik mee naar een derde uitloop van Jostedalsbreen. Een onbekender en minder bezocht punt in Jostedalsbreen National Park. Het meer van de gletsjer is een stuwmeer, dat we met de kano wilden oversteken naar de gletsjer.

Vlak voor we de kano te water lieten ging er een kajak-excursie op weg naar de gletsjer. We lieten wat ruimte tussen ons en de kajakclub vallen en namen met z’n drieën plaats in de Ally-kano. Het stuwmeer was vrij groot en de tocht er naartoe nam 45 minuten in beslag. Eenmaal nabij de gletsjer gingen we aan land om te genieten van een lekker broodje hagelslag.

Intussen was er een motorboot aangekomen die een tweede groep naar de gletsjer had gebracht. Deze groep maakte zich klaar voor een wandeling door het gebied. We wachtten geduldig tot de groepen op pad waren en het landschap vrij was om te ontdekken, We bleven een tijdje kijken naar de groep gletsjer wandelaars en een stel ijsklimmers. De ijsmuur voor ons was zeker 20 meter hoog en zeer indrukwekkend. We namen dezelfde weg terug en genoten van een lekkere maaltijd op de camping.

Laerdal en Kingsroad
In korte tijd hadden we al ontzettend veel gezien, en ook een aantal verschillende campings bezocht. Inmiddels waren we aangekomen in Laerdal, een kleine plaats ten oosten van de Sognefjord. ‘De kinderen’ hadden veel (onbeschaamd) plezier in de motoriek- en skelterbaan naast de camping.

Vanuit Laerdal maakten Hennie, Erik en Wouter een tochtje door de langste tunnel van Noorwegen, en over de oude weg (bovenlangs) terug, om in het midden te genieten van het mooie uitzichtpunt Stegastein.

De oude Kongevegen (koningsweg) leek Erik een mooie wandelroute. Deze route werd in loopt van Oslo naar Bergenen een gedeelte van de route heeft in 2017 de prijs voor cultuur Heritage/Europa Nostra Award gewonnen. Samen met Erik liepen we een gedeelte van de route, waarvan we een korte video van hebben gemaakt (Binnenkort online.. 😉 )

Rjukan
De vakantie kwam bijna aan zijn eind. We reisden nog een stukje verder met elkaar mee naar Rjukan, voornamelijk bekend door de Heavy Water Wars. We zochten een mooi plekje op de camping en bekeken vanuit onze tuinstoelen een grote berg, de Gaustastoppen. Een manier om de berg te ‘beklimmen’ is via het treintje dat door de berg omhoog loopt en in de oorlog door militairen werd gebruikt. Menno en Marjolein, beide geen fans van ‘dat soort dingen’, bleven luieren op de camping terwijl Hennie, Erik en Wouter de trein pakten. Geluk met het mooie weer, genoten ze van een prachtig uitzicht over de regio.

De volgende ochtend bezochten we een oude boerderij in de regio die ’s zomers draaiend werd gehouden. Van eigen vergaarde producten worden pannenkoeken en wafels gemaakt. We wandelden door de boerderij en het omliggende gebied en dronken een kop koffie in de boerderij. Onder de koffie werden we verrast door de kleindochter van de waard, die twee oud-Noorse liedjes voor ons zong.

’s Middags leerden we meer over de Heavy water war in het Heavy Water War Museum. Een indrukwekkend en mooi opgezette toer door een imposant gebouw. We leerden meer over de komst van de fabriek, de bouw van het dorp, de rol van de fabriek in de Tweede Wereld Oorlog en de helden van Telemark. Later kregen we de serie ‘Heavy Water War’ (aanrader!) in handen waardoor we nog een beter beeld van de geschiedenis omtrent Rjukan kregen.

Na een gezellige avond namen we de volgende dag afscheid van elkaar. Het was een druilerige dag en het afscheid liet ons achter in een druiligere stemming. We besloten de dag binnen door te brengen in het Informatiecentrum van Hardangervidda, waar een mooie expositie te zien is en diverse films worden gedraaid. We dachten een paar dagen met zijn tweetjes te zijn, maar ’s avonds werden we al verrast door de komst van onze volgende gasten: papa Wim, mama Gea en Kimi!