Klik op bovenstaande pijl voor meer foto’s van Dovrefjell

Oké.. Beren spotten is tot nu toe nog niet gelukt.. Maar Elanden, Rendieren en vossen kunnen we wel afstrepen. Een kans om ons ‘wild life lijstje’ te vergroten kregen we in Dovrefjell, waar Muskusossen leven.

Dovrefjell ligt bijna in het midden van Noorwegen en is gedeeltelijk benoemd tot Nationaal Park. Een heel ander gebied dan we gewend zijn. Een oerlandschap met vlaktes en imposante bergen; het thuis voor onder andere de muskusos. Deze bikkels hebben als een van de weinige soorten de IJstijd overleefd. Ze leefden oorspronkelijk wel in het gebied maar verdwenen langzaam. De Noren hebben meerdere pogingen gedaan de dieren weer terug te krijgen wat uiteindelijk ook gelukt is. Inmiddels is de populatie behoorlijk gegroeid en zijn de dieren een soort mascotte van het park geworden.

Muskusossen lijken een beetje op mammoets maar zijn in feite een soort geit. Ze lijken traag maar kunnen tot 60 kilometer per uur rennen. Alle borden in het park waarschuwen: ‘Blijf op 200 meter afstand! De dieren kunnen niet goed zien maar ruiken en horen des te beter en merken het als je in de buurt bent. Muskusossen zijn ‘vredige vegetariërs’ en worden het liefst met rust gelaten. Kom je te dichtbij, dan kunnen ze aanvallen..’

We maken verschillende wandeltochten door het gebied. Bijzondere en makkelijke routes waarop we allerlei sporen van muskusossen tegenkomen. We lopen over prachtige vlaktes en beklimmen een van de toppen in het gebied. Prachtig allemaal, maar geen os te zien. We proberen het nog eens. Via een andere ingang betreden we het park. Een georganiseerde groep vertrekt voor ons. Een tijdje later zien we ze als stipjes aan de horizon staan. Ze lijken iets gezien te hebben..

We lopen door en komen aan op een ‘verhoging’. Een eindje verderop staat een man foto’s van iets te maken. We zien niets en even denken we dat hij wellicht een vogelspotter is, tot een groot, bruin dier uit een van de kuilen tevoorschijn komt. Een trage, imposante verschijning. Onder zijn langharige jurk komen vier sterke poten tevoorschijn. Even lijkt hij de enige muskusos op de vlakte, tot er nog vier tevoorschijn komen. Een gezin: De grootste (het mannetje) voorop, gevolgd door het vrouwtje en twee kleintjes.

We blijven een tijdje kijken en terwijl het gezin verder trekt verliezen we de ‘lone ranger’ (tot ons benoemd tot ’Linke Larry’) uit het oog. Wouter maakt nog een aantal foto’s, tot Linke Larry plotseling op nog geen 100 meter afstand opduikt uit een kuil. Het is duidelijk dat hij ons ook in de gaten heeft. We trekken ons snel terug. Terwijl we met verhoogd tempo teruglopen blijkt Linke Larry niet zo traag te zijn als hij zicht voordeed. Hij lijkt te ruiken waar we hebben gelopen en volgt ons pad.

Onder zeer verhoogde snelheid proberen we de afstand te vergroten. Na een tijdje wijkt Linke Larry af. Wellicht heeft hij zijn interesse verloren. Onder de indruk van de ontmoeting lopen we terug naar de bus, een tocht die aanzienlijk minder tijd in beslag nam dan de heenweg. Pas dan valt ons op hoeveel kuilen er eigenlijk in het landschap zitten. Honderden plaatsen waar je de dieren onverwachts tegen het lijf kunt lopen. Desondanks blijft het bij die ene bijzondere ontmoeting.