Klik op bovenstaande pijl voor meer foto’s van Skäckerfjällen

In Nederland maken we regelmatig kano-tochten. Een van onze favoriete rivieren is de Hunze. Tijdens een tochtje over deze meander kom je door een bijzonder landschap waarbij bossen en landerijen elkaar afwisselen. Je vaart door een rijk vogelgebied en maakt, als je geluk hebt, zelfs kennis met de lokale bever.. De wateren in Scandinavië verschillen behoorlijk van de waterwereld in Nederland, hoewel we ons in Skäckerfjällen (Zweden) even terug waanden in Drenthe..

Skäckerfjallen is een Natuur Reservaat in Zweden, nabij de Noorse grens. In Sönfjallet scoorden we een boekje: ‘Vistor’s Guide – 30 protected areas in the County of Jämtland’ waarin het gebied stond aangeschreven. Meer informatie konden we overigens niet vinden, waardoor we toch een vraagteken zetten bij het gebied – is het wel de moeite waard? Inmiddels hebben we geleerd dat je in de meeste gevallen het best ‘gewoon kunt gaan kijken’. Hoe erg kan een natuur reservaat tegenvallen in Scandinavië?

Dus reden we over een (hele) lange (niet zo goede) weg naar een bos- en waterrijk gebied zonder telefoonverbinding maar met (heel veel) muggen. In het plaatsje Kolåsen parkeerden we de bus in de bocht van een groot meer. Bepakt met spullen lieten we de kano te water. Op het meer wordt veel gevist en al varend en groetend passeerden we verschillende vissersbootjes. We hielden koers op grote, met sneeuw bedekte bergen aan het eind van het meer, waar het grote water overgaat in een brede, ondiepe rivier.

Het gezelschap van de vissers werd al snel vervangen door een rijk scala aan vogels. Het landschap wisselde; van open, drassige vlaktes tot bosrijke stukken. De rivier is makkelijk bevaarbaar en kronkelt door het landschap. Op de oever zagen we steeds meer afgeknaagde stammen en niet veel later zwom de grote knager voor ons uit. Toen de bever ons in de gaten kreeg verdween het met een klap onder water.

Hunze 2.0 is ontdekt.

 

Een korte tijd peddelen later splitste de rivier zich waardoor een aantal eilanden waren ontstaan. Na kort onderzoek concludeerden we dat het geen doolhof was; alle riviermonden kwamen van dezelfde hoofdstroom. We vonden een mooi eiland naast een rapid (stroomversnelling), waar we ons kamp opzetten. Nieuwsgierig naar de bron van het water liepen we via ons ‘buureiland’ langs de stroom. Enige tijd later stonden we bij de voet van een prachtige waterval die via meerdere trappen liters water laat stromen.

De volgende dag peddelden we terug. Onderweg hoorden we nogmaals de ‘klap’ van de bever en waanden we ons weer even op de Hunze. Een klein avontuur maar een dikke aanrader!